Παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Κοττακη στην Αλεξανδρουπολη παρουσία του Κωστα Καραμανλή
Το Βιβλίο, αποκαλύπτει το αόρατο νήµα που συνδέει τις υποκλοπές, τη διπλωµατία των αγωγών, το φυσικό αέριο, τις φονικές πυρκαγιές του 2007, τις απειλές κατά του πρώην πρωθυπουργού, το βέτο στο Βουκουρέστι, το Βατοπέδι και τον Δεκέµβρη του 2008 και ξετυλίγεται για πρώτη φορά µέσα από πλήθος ντοκουµέντων και νοµικών κειµένων, φωτίζοντας τους πραγµατικούς πρωταγωνιστές αλλά και κάθε µορφής επιδιώξεις στη διάρκεια της διακυβέρνησης του Κώστα Καραµανλή.
“Οι Απόρρητοι Φάκελοι Καραµανλή” επιχειρούν µια δεύτερη ανάγνωση στους καθοριστικούς σταθµούς της διακυβέρνησης 2004-2009, αποτυπώνοντας συγκλίνουσες και αποκλίνουσες στρατηγικές, στάσεις και αντιστάσεις εγχώριων και µη πολιτικών δυνάµεων, στόχους και προοπτικές για την Ελλάδα και την Ευρώπη, τοποθετώντας στο επίκεντρο της ανάγνωσης τον νέο ενεργειακό χάρτη και την αναδιανοµή των φυσικών πόρων στην ευρωρωσική ζώνη και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Άγνωστα ντοκουµέντα, µαρτυρικές καταθέσεις, νοµικά και διπλωµατικά κείµενα έρχονται για πρώτη φορά στο φως, συνθέτοντας το ψηφιδωτό της διακυβέρνησης Καραµανλή, µιας περιόδου που «σφράγισε» την ελληνική πολιτική στις αρχές του 21ου αιώνα. Πρόσωπα, δυνάµεις, θεσµικά και µη κέντρα αναδύονται µέσα από µια συγκλονιστική αφήγηση, η οποία φωτίζει τις αθέατες πτυχές της κυβερνητικής περιόδου του Κώστα Καραµανλή, αποκαλύπτοντας τις αιτιώδεις σχέσεις και τα ισχυρά κίνητρα για την επιταχυνόµενη αποδροµή της.
H ομιλία του συγγραφέα, Μανώλη Κοττάκη:
Κυρίες και κύριοι
Το ξέρετε πολύ καλά. Σήμερα είναι μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή για μένα.
Η Θράκη ,η Κομοτηνή η Ξάνθη η Αλεξανδρούπολη , είναι οι νέες πατρίδες που κέρδισα στα φοιτητικά μου χρόνια.
Όλοι εσείς είστε η οικογένειά μου. Με γνωρίζετε και σας γνωρίζω με τα μικρά σας ονόματα . Κλαίγοντας ήρθα, κλαίγοντας έφυγα, κλαίγοντας έρχομαι και ξανά έρχομαι. Γιατί η Θράκη αυτό σου προκαλεί .Δάκρυα χαράς! Ειδικά αν ξυπνήσεις και παρακολουθήσεις την έπαρση της σημαίας το πρωί στην παραλία της Αλεξανδρούπολης ή στο σπαθί της Κομοτηνής.
Κάθε Θρακιώτης που ψηλώνει με κάνει χαρούμενο κι εμένα. Κάθε Θρακιώτης που δοκιμάζεται όπως εσείς το καλοκαίρι με τις φωτιές πονά κι εμένα. Κάθε Θρακιώτης που φεύγει είναι πένθος για μένα.
Όταν πληροφορήθηκα την απώλεια του αγαπημένου μας Χρόνη Αηδονίδη σκέφτηκα μέσα μου: Πόσους Στέργιους που πισμάνεψαν και πόσα Λιανοχορταρούδια γλεντήσαμε με τις μουσικές του; Πόσους ζωναράδικους, πόσες μπαιντούσκες, πόσους τρανούς χορούς χορέψαμε και θα χορεύουμε με την φωνή του ;
Όρκο έχω δώσει λοιπόν στην εαυτό μου ότι μέχρι τα στερνά μου θα σας ανταποδίδω την αγάπη που μου δώσατε. Και θα μάχομαι για εσάς. Kαι για να υπάρξει συνέχεια στο μέλλον κάνω σήμερα δώρο επίσκεψη Θράκη στον ανιψιό μου Μιχάλη που πήρε μόλις το πτυχίο του στην Νομική Αθηνών. Αυτό είναι το δώρο μου για το πτυχίο του.
Με την άνεση λοιπόν ενός ανθρώπου ο οποίος σήμερα αισθάνεται ότι είναι με την οικογένεια του θέλω να σας κάνω μία προσωπική εξομολόγηση:
Με ρωτούν καλοπροαίρετοι φίλοι κάθε φορά που παρουσιάζω αυτό το γεμάτο από δύσκολες αποκαλύψεις βιβλίο ….αν φοβάμαι.
«Δε φοβάσαι ;»
με ρωτούν. Και προσθέτουν : «να προσέχεις» . Είναι μια ερώτηση και μια παραίνεση μαζί ενοχλητική. Και ας γίνεται από ειλικρινές ενδιαφέρον!
Είναι μια ερώτηση που κάθε φορά την εισπράττω ως γροθιά στο στομάχι. Ως αιτία για την καθήλωση της χώρας. Ως υποστολή σημαίας. «Δε φοβάσαι;».
Αντιλαλεί στα αυτιά μου ! Είναι μια ερώτηση που είμαι βέβαιος ότι δεν θα μου κάνετε πότε εσείς.
Γιατί εσείς μου έχετε διδάξει και εγώ ως …. «φοιτητής» σας το έχω ενστερνιστεί απόλυτα εδώ σ’ αυτόν τον ακατάλυτο προμαχώνα του ελληνισμού το εξής:
εμείς δεν είμαστε εδώ για να φοβόμαστε. Εμείς είμαστε εδώ για να φοβούνται οι άλλοι!
Βεβαίως το βιβλίο που ίσως κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι εύκολο βιβλίο. Είναι ένα ενοχλητικό βιβλίο.
Είναι ένα βιβλίο που λέει σε φίλους συμμάχους καθαρά και ξάστερα τα λάθη τους. Είναι βιβλίο που αποκαλύπτει τις πρακτικές τους .
Γιατί η καλύτερη συμπολίτευση στη Δύση είναι να της λες με τόλμη τα λάθη της ενώ η χειρότερη αντιπολίτευση είναι να σιωπάς στα λάθη της .
Είναι ένα βιβλίο μέσα από το οποίο αποκαλύπτεται με στοιχεία από δημόσια έγγραφα της δικαιοσύνης, της Δημόσιας διοίκησης, των υπηρεσιών ασφαλείας, του Στέιτ Nτιπάρτμεντ και πρακτικών συνόδων κορυφής με Αμερικανούς και Ευρωπαίους ποιος παρακολουθούσε τον πρώην πρωθυπουργό και τους υπουργούς του με ονόματα και διευθύνσεις.
Ποιος ξένος διπλωμάτης φίλης χώρας επισκέφτηκε το Άγιο Όρος και έστησε την σκευωρία του Βατοπεδίου για να ανατρέψει την κυβέρνηση Καραμανλή.
Ποιο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών της ελληνικής δικαιοσύνης το 2017 απεφάνθη τελεσίδικα ότι έγινε απόπειρα υπονόμευσης του ¨Δημοκρατικού πολιτεύματος από ξένη δύναμη , στέρησης του πρωθυπουργού από τις εξουσίες του και απόπειρα εναντίον της σωματικής του ακεραιότητας με βόμβα που τοποθετήθηκε στην διαδρομή του αυτοκινήτου του .
Η απάντηση μου στο ερώτημα που μου τίθεται από τους καλοπροαίρετους και με ενοχλεί αγαπητοί φίλοι είναι η εξής: εάν φοβόμουν δεν θα στεκόμουν σήμερα εδώ απέναντι σας.
Εάν φοβόμουν δεν θα είχα γράψει με στην στήριξη του εκδότη μου Γιάννη Φιλλιπάκη κείμενα για τα οποία με μήνυσε ο πρόεδρος Ερντογάν μαζί με συναδέλφους μου επειδή όπως μας κατηγόρησε εμποδίζουμε την πολιτική του στη «θάλασσα των νησιών». Έτσι αποκαλεί το Αιγαίο. «Θάλασσα των νησιών» .
Εάν φοβόμουν θα προσπερνούσα τα καυτά ζητήματα όπως δεκάδες άλλοι , θα ´έσκυβατο κεφάλι και θα πήγαινα παρακάτω.
Αν φοβόμουν θα άφηνα την συγγραφή αυτού του βιβλίου για πράγματα που έζησα από πολύ κοντά για τα βαθιά μου γεράματα. Τότε που κανείς δεν θα ενδιαφερόταν. Τότε που τα γεγονότα θα ήταν στεγνά και ακίνδυνα .
Ουαί και αλίμονο μου όμως αν το έκανα αυτό! Θα με κυνηγούσαν οι Ερινύες. Δεν θα τα είχα καλά με το μαξιλάρι μου.
Η Δημοκρατία μας δε χρειάζεται το φόβο. Χρειάζεται το θάρρος. Μεταξύ φόβου και θάρρους ψηφίζουμε θάρρος. Με όποιους κινδύνους συνεπάγεται αυτό το θάρρος. Και με όποιο κόστος.
Ακόμη και του αποκλεισμού από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης.
. Ωστόσο παρακαλώ να μη γίνει κάποιο λάθος. Δεν ήρθα εδώ για να σας παραστήσω τον ήρωα ούτε για να δικαιώσω τον άνδρα. Τον Κώστα Καραμανλή. Δεν το έχει ανάγκη .Έχει μεγάλη ρίζα στο λαό.
Αυτό που με συναρπάζει είναι η πολιτική αρχών και αξιών που θέτει την πατρίδα και το εθνικό συμφέρον πάνω από τις καρέκλες. Μια πολιτική οδός που δε σου εξασφαλίζει ότι θα τερματίσεις πλούσιος στο τέρμα της διαδρομής! Ούτε πως θα σε δοξάζει το σύστημα . Είναι οδός μοναχική.
Είναι όμως η νοητή συνέχεια μιας πολιτικής που ακολούθησαν στο παρελθόν ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Ιωάννης Μεταξάς,ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ακόμη και ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Μιας πολιτικής που ταυτίστηκε με μία λέξη που συγκλονίζει το είναι μας: Ανεξαρτησία !
Αυτό είναι το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας. Μια ιστορία για την ανεξαρτησία. Μια ιστορία για την Δημοκρατία. Μια ιστορία για την ακεραιότητα. Μία ιστορία από την οποία θα πρέπει να διδαχτούμε γιατί η Ελλάδα δεν πρέπει να έχει μόνο παρελθόν. Πρέπει να έχει και μέλλον.
Αλλά το πρόβλημα αγαπητοί φίλοι δεν είναι αν φοβάμαι ή δεν φοβάμαι εγώ να πω με διευθύνσεις και ονόματα τι έγινε στην πατρίδα μας σε καιρό δημοκρατίας .
Το ζήτημα είναι ότι στις μέρες μας κυριαρχεί ο φόβος γενικώς και δεν τολμούμε να πούμε δυνατά αυτά που έχουμε μέσα μας. Αυτά που νιώθουμε.
Αυτά που αισθανόμαστε και δεν μοιραζόμαστε μεταξύ μας ο ένας με τον άλλο αν και υποψιαζόμαστε ότι έχουμε τις ίδιες απόψεις με τον διπλανό μας .
Βλέπουμε πως γίνεται κάθε επίθεση σε θεμελιώδεις αξίες και σύμβολα του έθνους μας όπως οι λέξεις πατρίδα, ορθοδοξία, πίστη, σταυρός, οικογένεια , παράδοση, εθνικός ύμνος .
Μας χτυπούν στις ρίζες μας. Αλλά φοβόμαστε να μιλήσουμε. Βλέπουμε στην περιοχή μας πόσο βαθιά γίνεται μέρα με τη μέρα η διείσδυση του τουρκικού κράτους μέσα στο κρατικό μας μηχανισμό. Αλλά φοβόμαστε να μιλήσουμε και να χαλάσουμε την ατμόσφαιρα που μας έρχεται από την Αθήνα. Ο φόβος παραλύει τα πάντα.
Σκοτώνει τη σκέψη. Ακυρώνει τις μεγάλες πρωτοβουλίες. Ακινητοποιεί , αδρανοποιεί τους ανθρώπους . Και δυστυχώς οι δυτικές κοινωνίες σήμερα διοικούνται όπως κάποτε οι σοβιετικές . Με τον φόβο! Ότι μας παρακολουθούν τα τηλέφωνα, τις πιστωτικές, τις ζωές μας.
Αν δεν φοβόμασταν θα ομολογούσαμε με θάρρος στους εαυτούς μας ότι αν εκείνη η πολιτική για την χάραξη των ενεργειακών αγωγών μέσω της Θράκης είχε προχωρήσει άλλη θα ήταν η ανάπτυξη της περιοχής σήμερα. Κι άλλη η τύχη της χώρας.
- Όχι μόνο γιατί με τους αγωγούς θα παρακάμπταμε το Βόσπορο και δεν θα αφήναμε σήμερα στον Ερντογάν να παίζει τον μικρό Πούτιν με τον Τurkish stream.
Όχι μόνο γιατί η Θράκη θα εισέπραττε 35 εκατομμύρια € ετησίως ως τέλη διελεύσεως και δεν θα έφευγαν τα παιδιά μας μετανάστες στην Γερμανία
ενώ σήμερα πληρώνουμε στους Βούλγαρους καπέλο 350 εκατομμυρίων € διόδια για να εφοδιαζόμαστε αζέρικο φυσικό αέριο από αυτούς.
Αλλά για ένα λόγο πολύ μεγαλύτερο το οποίο σας καλώ να αναλογιστούμε μαζί: αν από την Θράκη περνούσαν οι αγωγοί από τους οποίους θα εξαρτάτο η ενέργεια
κι η τροφοδοσία της Ευρώπης υπήρχε ποτέ περίπτωση να τολμήσουν οι ευρωπαίοι να μας βάλουν σε μνημόνια και να γονατίσουν το λαό μας;
Αν από τη Θράκη περνούσαν οι αγωγοί από τους οποίους εξαρτάται η ενέργεια κι η τροφοδοσία της Ευρώπης θα τολμούσαν να μας ζητούν διεθνή δικαιοδοτικά όργανα να νομιμοποιήσουμε τους ψευτομουφτήδες και να αναγνωρίσουμε τουρκικά σωματεία;
Όχι αγαπητοί φίλοι! Όχι! Ποτέ .
Κι αν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία σε κάποιους από σας περί αυτού για το ποια είναι η αξία μιας χώρας που είναι ενεργειακός κόμβος σας καλώ να σκεφτούμε και πάλι το εξής:
γιατί δεν κατήγγειλε κανείς το Αζερμπαϊτζάν ως αναθεωρητική δύναμη που παραβιάζει τα σύνορα όταν εισέβαλε στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και ξεσπίτωσε τους αδελφούς μας Αρμένιους από τους γενέθλιους τόπους του;
Γιατί δε ζήτησε κανείς την παραπομπή των ηγετών του στο διεθνές ποινικό δικαστήριο όπως ζήτησαν για τον Πούτιν;
Μήπως γιατί το Αζερμπαϊτζάν είναι μια μεγάλη ενεργειακή δύναμη από την οποία εξαρτάται η ενεργειακή τροφοδοσία της Ευρώπης; Μήπως γι’ αυτό έκαναν τα στραβά μάτια; Είναι προφανές! Γι’ αυτό το έκαναν.
Εκείνη η πολιτική της ανεξαρτησίας είχε στόχο να κάνει την Ελλάδα ξανά μεγάλη , χάρη της ευημερίας του λαού της λοιπόν .
Αλλά εμείς έθνος ασύντακτο το οποίο ιστορικά διχάζεται πολύ εύκολα όταν οι σύμμαχοί μας εφαρμόζουν την πολιτική του διαίρει και βασίλευε και ενσπείρουν την διχόνοια μεταξύ μας τι κάναμε ;
Φοβηθήκαμε τους εαυτούς μας .Λακίσαμε. Κι άλλους ηγέτες προσπάθησαν να ανατρέψουν οι σύμμαχοι αλλά εκείνοι οι ηγέτες, διπλανοί μας, είχαν ασπίδα συσπειρωμένο το λαό τους γύρω τους.
Ο οποίος ήταν αφοσιωμένος στον εθνικό στόχο αν και πεινούσε και πεινά .
Εμείς οι Έλληνες έχουμε ένα ελάττωμα . Δεν συντασσόμαστε στην μεγάλη προσπάθεια για πολύ χρόνο. Εγκαταλείπουμε.
Όπως φοβηθήκαμε και το 2022 με εξαίρεση λίγους όπως ο Καραμανλής που προειδοποίησαν για την αλήθεια στην Ουκρανία .Και δικαιώθηκαν εκ νέου έστω κι αν πήγαν κόντρα στο ρεύμα κόντρα στην Δύση.
Την εβδομάδα που μας πέρασε το ΝΑΤΟ ανακοινώσει ουσιαστικά την ήττα της Ουκρανίας στον πόλεμο. . Εμείς που στην αρχή πρωτοστατήσαμε στις επιθέσεις εναντίον των Ρώσων επιμένουμε σήμερα ότι σταθήκαμε στην σωστή πλευρά της ιστορίας;
Ειδικώς όταν πληρώνουμε σήμερα δύο χρόνια μετά την κήρυξη του πολέμου πανάκριβο φυσικό αέριο;
Επιμένουμε ότι σταθήκαμε στην σωστή πλευρά της ιστορίας όταν αγοράζουμε μυστικά ρωσικό φυσικό αέριο για να βγάλουμε το χειμώνα;
Η γενιά μας αγαπητοί φίλοι δεν είναι εδώ για να μετάσχει στο σχέδιο του ομαδικού υπνωτισμού ότι όλα πάνε καλά με την γείτονα. Ότι έρχονται οι μέρες ειρήνης.
Ότι η Τουρκία άλλαξε και εγκατέλειψε τον αναθεωρητισμό της. Είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό.
Εδώ στη Θράκη όπου ο Θεός με ευλόγησε να κάνω ένα δωρεάν διδακτορικό στο Ελληνισμό και μου έδωσε το δώρο να κερδίσω μια νέα πατρίδα εσείς μου μάθατε να ανησυχώ.
Να ανήκω στους ανησυχούντες. Διότι ακόμα κι αν κατά λάθος ανησυχώ η ανησυχία μου δεν πειράζει κανένα, δεν έχει κόστος.
Αλλά αν οι άλλοι κοιμούνται ή έχουν αυταπάτες , τότε ο δικός τους ο ύπνος και τ δικά τους όνειρα τα απατηλά έχουν μεγάλο κόστος για εμάς .
Προσωπικώς αγαπητοί φίλοι με ορίζει ο Νίκος Καζαντζάκης ο οποίος στην «Ασκητική» και στον «Ζορμπά» έγραφε :
« η ράτσα σου είναι το μεγάλο σώμα. Το περασμένο , το τωρινό και το μελλούμενο.
Εσύ είσαι μια λιγόστιγμη έκφραση, αυτή είναι το πρόσωπο.
Δεν είσαι λεύτερος. Αόρατα μυριάδες χέρια κρατούν τα χέρια σου και τα σαλεύουν. Όταν θυμώνεις ένας προπάπος αφρίζει στο στόμα σου.
‘Οταν αγαπάς ένας πρόγονος σπηλιώτης μουγκαλιέται. Όταν κοιμάσαι ανοίγουν οι τάφοι μέσα στην μνήμη και γιομώνει βουρκόλακες η κεφάλή σου.
«Μην πεθάνεις για να μην πεθάνουμε!» .
Και σε ένα άλλο σημείο λέει : « Όλοι έχουμε τον ίδιο αρχηγό.
Εσύ τον λές Οδυσσέα, άλλοι Κωνσταντίνο Παλαιολόγο. Εγώ με την άδεια σου τον αρχηγό αυτής της ράτσας τον λέω Ακρίτα. Η λέξη αυτή μου αρέσει γιατί ευτύς ω την ακούσεις τινάζεται μέσα σου ο αιώνιος πάνοπλος Έλληνας και μάχεται ακαταπαύστως στις άκρες, στα σύνορα».
Σας εξομολογήθηκα αγαπητοί φίλοι στην αρχή ποιες ερωτήσεις με ταράσσουν. Κλείνοντας θα σας πω και μία ερώτηση που όταν την κάνουν γίνομαι χαρούμενος και απαντώ ναι :
«Κατάγεστε από την Θράκη , ε ; Κομοτηναίος είστε ; Αλεξανδρουπολίτης ;». Η απάντηση είναι «ναι».
Θρακιώτης είμαι ! Ακρίτας μαζί με τους Ακρίτες. Μαζί σας.
Ομιλία του πρώην Πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή,
στην παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Κοττάκη
«Οι Απόρρητοι Φάκελοι Καραμανλή»
Αγαπητοί φίλοι,
Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι σήμερα εδώ, ανάμεσά σας –με αφορμή το βιβλίο του Μανώλη Κοττάκη– 14 χρόνια μετά την τελευταία δημόσια παρουσία μου στην πόλη σας. Έχει κάνει πράγματι πολλή δουλειά ο Κοττάκης. Με επιμονή και πείσμα έχει συγκεντρώσει μεγάλο όγκο από στοιχεία και μαρτυρίες. Η έρευνα που έχει γίνει φανερώνει το πάθος του για την αναζήτηση της αλήθειας. Ο Κοττάκης δεν χαρίζεται. Γράφει κοφτά, χωρίς περιττά λόγια, με γνώμονα το επαγγελματικό του ήθος και κυρίως τον πατριωτισμό του. Άσχετα αν συμφωνεί κανείς μαζί του ή όχι, τον χαρακτηρίζει το θάρρος της γνώμης του και η δυνατή γραφή του.
- Κυρίες και Κύριοι,
Έχω ισχυρούς δεσμούς με τον τόπο και τους ανθρώπους του. Πέρα όμως από τα αισθήματα αγάπης, θεωρώ τη Θράκη καίριο προμαχώνα του Ελληνισμού και τμήμα της πατρίδας μας με ιδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα. Τα αισθήματα και οι αντιλήψεις αυτές έπαιξαν και βαρύνοντα ρόλο στην αποδοχή της τιμητικής πρότασης που μου έγινε από την Συνεταιριστική Ένωση Καπνοπαραγωγών Ελλάδας να με περιλάβει στην ευρύτερη οικογένειά της. Για μένα είναι ξεχωριστό προνόμιο να συμμετέχω στην προσπάθεια για την οικονομική ευρωστία της Θράκης, την στήριξη της αγροτικής παραγωγής, την ανάσχεση των δυσμενών δημογραφικών τάσεων.
Πρόσφατα, η Θράκη χτυπήθηκε από σοβαρή οικολογική καταστροφή. Χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, χιλιάδες στρέμματα δασικών εκτάσεων κάηκαν, σπίτια καταστράφηκαν, μεγάλες οι ζημιές σε φυτικό και ζωικό κεφάλαιο. Επείγει να φροντίσουμε με εντατικούς ρυθμούς για την ανασυγκρότηση της περιοχής, για τη στήριξη των πληγέντων, για ενίσχυση των υποδομών και της παραγωγικής βάσης. Η ακμή της Θράκης είναι ύψιστη εθνική προτεραιότητα. Βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι για τη χώρα μας και όχι μόνο. Βρίσκεται μεταξύ δύο ηπείρων και δύο θαλασσών. Με τον πόλεμο στην Ουκρανία αναδείχθηκε ακόμη περισσότερο η γεωπολιτική, αλλά και η στρατηγική της αξία. Είναι πολλοί αυτοί που πλέον αντιλαμβάνονται, εντός και εκτός Ελλάδας, τον ευρύτερο ρόλο που μπορεί να παίξει η Θράκη. Ως γέφυρα ειρήνης, ανάπτυξης, ενεργειακής συνεργασίας, αλλά και παροχής ασφάλειας. Η πόλη σας, η Αλεξανδρούπολη, βρίσκεται σε ένα γεωστρατηγικόσταυροδρόμι, το οποίο, μετά την πρόσφατη αναβάθμιση του λιμένα της, έχει προσλάβει ιδιαίτερη αξία. Μεταξύ Καυκάσου, Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής, η Ελλάδα διά της Αλεξανδρουπόλεως αναδεικνύεται σε στρατηγικό παίκτη και μπορεί να διεκδικήσει ανάλογα εθνικά ανταλλάγματα.
Τον τελευταίο καιρό, γνωστοί κύκλοι επιχειρούν, με την ευκαιρία της επανέναρξης του ελληνοτουρκικού διαλόγου, να επαναφέρουν ζήτημα αναγνώρισης της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης ως τουρκικής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εδώ υπάρχουν τρεις εθνοτικές ομάδες και το μέλος της κάθε μιας απ’ αυτές μπορεί να επικαλείται την εθνοτική του καταγωγή, τουρκική, πομακική ή ρομά, στο πλαίσιο του ατομικού αυτοπροσδιορισμού. Αλλά δεν μπορεί κανείς σκόπιμα και εκ του πονηρού να συγχέει Συνθήκες που αφορούν τα σύνολα, όπως η Συνθήκη της Λωζάνης, με Συνθήκες και πρόνοιες που αφορούν τα άτομα και τα ατομικά δικαιώματα.
Απεναντίας, εδώ έχει συμβεί κάτι αξιοθαύμαστο. Οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι κάτοικοι της περιοχής έχετε αποτελέσει πρότυπο ανοικτής δημοκρατικής κοινωνίας και ειρηνικής συνύπαρξης. Και κανένα τρίτο κράτος δεν πρέπει να διανοείται ότι, στο πλαίσιο των καλώς νοούμενων διακρατικών σχέσεων, μπορεί να έχει λόγο στις εσωτερικές μας υποθέσεις και να προβάλλει απαιτήσεις. Και, βεβαίως, είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να συνδέσει την εθνοτική καταγωγή με ζητήματα αλυτρωτισμού.
- Κυρίες και Κύριοι,
Ασφαλώς και πρέπει να επιδιώκουμε την ειρήνη και τη συνεργασία με την Τουρκία. Είναι μια χώρα που η γεωγραφία ορίζει πως πρέπει να ζούμε μαζί της ως γείτονες. Είναι θετικό όταν το κλίμα στις μεταξύ μας σχέσεις, από έντονα συγκρουσιακό, κινείται στην κατεύθυνση της ύφεσης. Και, ασφαλώς, πρέπει να εξαντλήσουμε την όποια ευκαιρία παρουσιαστεί για επίλυση της διαφοράς μας για την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Η Ελλάδα έχει αποδείξει, εδώ και πολλά χρόνια, την ειλικρίνεια και την ετοιμότητά της για ειρηνική επίλυση της διαφοράς αυτής, στη βάση πάντα του Διεθνούς Δικαίου. Όμως, για οτιδήποτε άλλο από όσα θέτει η Τουρκία, τα πράγματα είναι λυμένα, ξεκάθαρα και διευθετημένα από Διεθνείς Συνθήκες, το Διεθνές Δίκαιο και τις σχετικές ρυθμίσεις διεθνών οργανισμών και δεν μπορούν να τεθούν υπό διαπραγμάτευση ή δικαστική αίρεση.
Θα πρέπει, συνεπώς, όταν προσερχόμαστε στον όποιο διάλογο με την Τουρκία, να είμαστε πρώτα από όλα εμείς ξεκάθαροι ως προς το τι συζητάμε και ποια πράγματα μπορούμε να διαπραγματευτούμε. Ακούω ότι έχει και η Τουρκία δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Κανένας δεν αρνήθηκε τα δικαιώματα της Τουρκίας. Τα δικαιώματα εκείνα, όμως, που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο και από τις Διεθνείς Συνθήκες και όχι αυτά που διεκδικεί η ίδια με τις θεωρίες περί γκρίζων ζωνών και τις φιλοδοξίες της περί Γαλάζιας Πατρίδας ή συνόρων της καρδιάς της.
Η ειρήνη δεν εξαγοράζεται με παραχώρηση κυριαρχίας. Ούτε με ασαφείς διατυπώσεις που επιδέχονται ποικίλες ερμηνείες, ικανές να ενθαρρύνουν την Τουρκία – ή οποιονδήποτε σύμμαχο, εταίρο ή τρίτο – να νομίσει ότι, με αντίτιμο την μείωση της έντασης, είμαστε πρόθυμοι να ενδώσουμε σε αξιώσεις ή πιέσεις εις βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας και αξιοπρέπειας ή κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ούτε, βέβαια, του αυτονόητου δικαιώματος άμυνας και αποτροπής για κάθε σπιθαμή ελληνικού εδάφους.
- Κυρίες και Κύριοι,
Δεν χωρά καμιά έκπτωση σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας και εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Γκρίζες ρυθμίσεις, οι οποίες έχουν ως στόχο, με αυθαίρετη ερμηνεία των συνομιλητών μας, να παγώσουν ή να αναστείλουν την άσκηση της εθνικής μας κυριαρχίας στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο, εκεί που κρίνεται το στρατηγικό βάθος του Ελληνισμού, δεν μπορούν να γίνουν ανεκτές. Πολύ δε περισσότερο εάν ο στόχος τρίτων είναι η συνδιαχείριση του αρχιπελάγους του Αιγαίου. Εμείς οι Έλληνες επιζητούμε την ειρήνη και τις σχέσεις καλής γειτονίας με όλους τους γείτονές μας, αλλάπάντοτε είμαστε σε επιφυλακή για να διακρίνουμε τυχόν κινδύνους που ελλοχεύουν εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων. Είναι χρέος όλων μας να ορθώσουμε ενιαίο εθνικό μέτωπο για να αποκρούσουμε τυχόν απαιτήσεις που θα οδηγήσουν στην διχοτόμηση του Αιγαίου και στην εγκατάλειψη της Κύπρου.
Θα επαναλάβω για μία ακόμη φορά: στη Θράκη, στο Αιγαίο, στην Κύπρο κρίνεται η αντοχή του Ελληνισμού. Και κατ’ επέκταση η ευθύνη και η μοίρα όλων μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια